Nooit meer ‘Embedded’

Ik neem me iets voor. Ik zeg dit hele jaar niks meer over de embed-verslaggeving in Uruzgan. Telkens roepen hoe gevaarlijk deze vrijwillige censuur is, komt me onderhand de strot uit. Mijn waarschuwing vindt daarbij toch nauwelijks steun. Zelf de professoren die journalisten moeten opleiden, gaan inmiddels akkoord met de persbreidel (luister maar zodirect). Een academische tegenstander van de embed-pleister op de mond of een kritische columnist (op HJ Hofland na) heb ik nog niet gehoord. Om over de cabaretiers maar te zwijgen
Nou kan ik ouderwets boos worden en wijzen naar de tallozen die op deze wereld vanwege hun gevecht voor mediavrijheid zijn gedood, gemarteld of gevangen zitten. En dat de slappe Nederlandse houding een klap is in hun gezicht, maar dat doe ik niet. Ik gooi de handdoek in de ring. Althans voor 2009.

Hoe ik op het idee kwam? Wel, na de zoveelste discussie. Ditmaal voor BNRadio’s Mediazaken. Daar was ik in gesprek met Henri Beunders van de Erasmus Universiteit en George Marlet van Trouw. Beide mannen zijn ontzettend aardig en gezellig maar snappen iets niet. Namelijk dat je zuiver moet blijven in je stiel. Ik kreeg ze deze essentie niet aan het verstand gebracht. Dus toen ik de studio uitliep, dacht ik: ‘Arnold, beste jongen, een profeet wordt nooit geloofd in zijn eigen land. Stop voorlopig je bekeerdrift.’

Dus bij deze.

Wie mij de laatste maal het ‘E’-woord wil horen zeggen: Hierbij de stream: Mediazaken

PS Ik maak één uitzondering. Het programma ‘De leugen regeert..’. Al jaren zeur ik de redactie aan de kop aandacht te besteden aan de grootste mediaverlakkerij in Nederland sinds de Tweede Wereldoorlog. Ik wil ze geen makkelijke reden geven om te roepen: ‘wij willen wel, maar jij niet……’

De foto is genomen op 10 december vorig jaar, door vriend Bert Wils. Daar zaten heel veel slimme mensen die het toevallig wel met mee eens waren.