‘Troostmeisje’ Ellen

Vandaag heb ik Ellen van der Ploeg ontmoet. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte zij gedwongen in een Japans legerbordeel in toenmalig Nederlands-Indië. Te Brussel in het kantoor van de EU-afdeling van Amnesty International spraken we drie kwartier over de nasleep van haar ervaringen. De Japanse regering weigert een volmondig excuus. “Je kunt met Japanners niet normaal praten,” zegt ze verbitterd. Haar vaderland, Nederland, slaat niet uit kwaadheid met de vuist op tafel. “Ik neem mijn pet niet af voor de Nederlandse regering van toen, maar die van nu ook niet, hoor. Het gaat hun om de centen!”
Ellen is dik in de tachtig (84) maar ik was onder de indruk van haar strijdlust. “Ik ben nog steeds furieus.”
Als voorzitter van de stichting Onderzoek-Oorlogsmisdaden heb ik haar gepolst om komend jaar samen actie te voeren. We zullen op de Dam een inzameling houden van Japanse producten en dat storten in een afvalbak. Daarnaast roepen we op tot een boycot van Japanse producten. Alles om opnieuw aandacht te vragen voor deze grove oorlogsmisdaad waar duizenden vrouwen in Azië zwaar onder geleden hebben. De geschiedenisboeken in Japan zwijgen en verzwijgen nog steeds. En pas op: Wie het verleden niet ziet, is blind voor de toekomst.
Tijdstip voor de actie moeten we nog bepalen.
“Ik zal er zijn,” beloofde ze.